Zapalenie pęcherza moczowego

Przypadłość dotykająca ludzi w każdym wieku od niemowlęctwa do późnej starości.

 

Częściej dotyczy kobiet z powodu różnic budowy anatomicznej:

przede wszystkim krótszej cewki moczowej przez którą dostają się

bakterie wywołujące zakażenie pęcherza moczowego.

Najczęstszym winowajcą jest pałeczka okrężnicy (Escherichia coli).

Przyczyny zapalenia u młodszych kobiet wiążą się z aktywnością seksualną

(zapalenia pęcherza miodowego miesiąca).

 

Innymi czynnikami sprzyjającymi są:

 

- cewnikowanie,

- antybiotykoterapia,

- cukrzyca,

- złe nawyki higieniczne,

- wady układu moczowego oraz przerost gruczołu krokowego u mężczyzn.

 

Czy wiesz jakie są objawy?

 

Objawy zapalenia pęcherza to zazwyczaj pieczenie

i swędzenie przy oddawaniu moczu,

oddawanie moczu częste i małymi porcjami,

zmiana barwy i zapachu moczu, czasami nietrzymanie moczu

lub nawet krwiomocz, gorączka i bolesność uciskowa okolicy nadłonowej.

 

Diagnozę można postawić na bazie samych objawów.

Jeśli obraz choroby nie jest pewny lekarz pierwszego kontaktu

może zlecić badania dodatkowe:

badanie ogólne moczu i posiew moczu, aby ustalić dokładną

etiologię zakażenia.

Zazwyczaj leczenie rozpoczyna się jednak jak najszybciej

za pomocą Furazydyny 100 mg 4 razy na dobę lub za

pomocą antybiotyku przepisanego przez lekarza.

 

Skuteczne mogą być też domowe sposoby leczenia poprzez

zakwaszanie moczu za pomocą przyjmowanej doustnie witaminy C,

kwaśnych soków (np. z żurawiny) i poprzez picie dużych ilości wody.

Sama obecność bakterii w moczu bez objawów wymaga leczenia tylko u kobiet

w ciąży i u osób przed zabiegami chirurgicznymi na drogach moczowych.

Zakażenie u dzieci zawsze powinno zostać potwierdzone badaniem

moczu ponieważ, objawy u nich mogą być bardzo niecharakterystyczne

obejmując np. tylko gorączkę lub zmniejszenie apetytu a przyczyny mogą

się wiązać z wadami anatomicznymi.

Przewlekające się zapalenie pęcherza moczowego może doprowadzić

do odmiedniczkowego ostrego zapalenia nerek objawiającego się gorączką,

bólem w okolicy lędźwiowej, nudnościami.

Innym powikłaniem nieleczonego zakażenia układu moczowego może być

urosepsa- zakażenie krwi, którą leczy się w szpitalu i jest stanem zagrożenia życia.

 

Zapalenie pęcherza moczowego ogranicza się na ogół samoistnie nawet bez żadnego leczenia ale lepiej jest go nie ignorować.

 

Pamiętajmy, że jest to bardzo częsta przypadłość dotykająca ogromne ilości kobiet i garstkę mężczyzn. Jeśli domowe sposoby leczenia nie sprawdzają się, warto bez wstydu udać się do naszego lekarza pierwszego kontaktu.

 

Lek. med. Piotr Szmurło

Lekarz przyjmuje w NZOZ Nowa - Iwiczna EDMED.

 

 

 

...Odra...

Wirus odry jest wysoce zakaźny !

Dzięki ciężkiej pracy ruchów antyszczepionkowych , prowadzącej do zmniejszenia wyszczepialności społeczeństw, odra zaczyna powracać.

 

Jej przyczyną jest wirus odry przenoszący się między ludźmi drogą

kropelkową - tak samo jak wirusy ospy wietrznej czy grypy.

 

Jakie są objawy odry?

 

gorączka,

nieżyt nosa (czyli po prostu katar),

suchy kaszel,

stan zapalny górnych dróg oddechowych,

zapalenie spojówek,

osłabienie,

plamki Koplika - białawe przebarwienia po wewnętrznej stronie

policzków na wysokości dolnych zębów trzonowych

(po 2-3 dniach od pierwszych objawów), a następnie czerwona

wysypka, chory może zarażać innych od 2 dni przed wystąpieniem objawów do 4 dni od pojawienia się wysypki.

 

 

Narażona jest każda osoba która nie przechodziła

odry i nie jest szczepiona, przy czym należy wspomnieć,

że odra jest wyjątkowo zakaźną chorobą a wirus utrzymuje

się w powietrzu i na przedmiotach do 2h.

 

Zakażenie niemal zawsze przebiega objawowo.

 

Na kilka dni przed pojawieniem się wysypki zwykle występuje

wysoka gorączka w okolicach 40 stopni, suchy kaszel, objawy kataralne

i zapalenie spojówek.

Następnie pojawia się plamisto- grudkowa,

ciemnoczerwona wysypka, która w pierwszych

dniach zajmuje nieowłosioną skórę głowy a następnie

obejmuje całe ciało. Wykwity mogą się ze sobą zlewać.

Charakterystycznym wyłącznie dla odry objawem są tak

zwane plamki Koplika- szarobiałe grudki na błonie śluzowej policzków.

Plamki te pojawiają się mniej więcej po 2 dniach od wystąpienia wysypki.

Ich obecność potwierdza rozpoznanie odry, ich brak jej nie wyklucza.

 

 

Rozpoznanie stawia się na podstawie obrazu

klinicznego, który można uzupełnić o badanie laboratoryjne.

 

Nie mamy leków przeciwko wirusowi odry, leczenie jest wyłącznie objawowe.

Ważne jest prawidłowe nawodnienie i odżywienie chorego oraz stosowanie

leków przeciwgorączkowych.

Najgroźniejsze w przebiegu odry są jej powikłania dotyczące zarówno

dorosłych jak i niemowlęta.

Obejmują one zapalenie ucha środkowego, płuc, mózgu, mięśnia sercowego. Wszystkie one wiążą się z wysoką śmiertelnością, zwłaszcza u osób

niedożywionych.

Ponadto odra może doprowadzić do zapalenia nerwu wzrokowego i ślepoty.

 

Ważnym efektem infekcji jest dramatyczne obniżenie odporności

po przejściu choroby, zwiększające ryzyko zarażenia innymi chorobami zarówno wirusowymi jak i bakteryjnymi.

Po przebyciu i przeżyciu odry, w organizmie powstaje trwała odporność.

Odporność można też nabyć bez przechodzenia choroby dzięki obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu które w Polsce jest dla dzieci darmowe.

Pierwszą dawkę podaje się w 13-15 miesiącu życia a drugą w 10 roku życia. Szczepienie pozostawia odporność na co najmniej 20 lat.

 

Lek. med. Piotr Szmurło

Lekarz przyjmuje w NZOZ Nowa - Iwiczna EDMED.

Polecamy :)

     

 

 

 

 

Temat o którym wstydzimy się mówić ….

 

Hemoroidy

Co to za dolegliwość?

 

Guzki krwawnicze odbytu są to obecne od urodzenia poduszeczki, utworzone przez sploty żylne i tkankę łączną, wspomagające zwieracz w uszczelnianiu kanału odbytu. Na ogół występują trzy takie struktury. Kiedy struktury te ulegają osłabieniu, rozpoczyna się choroba hemoroidalna. Jej jednoznaczna przyczyna nie jest ustalona.

 

Z pewnością na rozwój choroby wpływają :

 

częste zaparcia, biegunki, brak aktywności fizycznej, dieta ubogoresztkowa

(z małą zawartością błonnika), czynniki genetyczne, siedząca praca,

otyłość, wiek pacjenta oraz zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej

np. w wyniku ciąży, wodobrzusza, przedłużonego parcia.

Ich diagnoza opiera się przede wszystkim na ocenie wzrokowej i badaniu

per rectum oraz anoskopia - badanie wykonywane aparatem o kształcie rury,

na zakończeniu którego znajduje się źródło światła.

 

Choroba hemoroidalna ma 4 stopnie zaawansowania według skali Parksa :

 

Stopień I: jest to powiększenie guzków bez ich wypadania.

Stopień II: guzki wypadają na zewnątrz podczas wypróżniania się, lecz cofają się samoistnie

Stopień III: guzki wypadają w czasie wypróżniania się i nie cofają się samoistnie, muszą być cofnięte ręcznie.

Stopień IV: guzki utrzymują się na zewnątrz i nie da się ich odprowadzić ręcznie.

 

Jakie są pierwsze objawy choroby hemoroidalnej ?

 

Najczęstszym objawem choroby jest pieczenie, świąd w okolicy odbytu,

krwawienie świeżą, czerwoną krwią

(początkowo widoczne tylko na papierze podczas podcierania,

w sporadycznych przypadkach nasilone krwawienie może doprowadzić do niedokrwistości). Jeśli chory ma 50 lat, ma rodzinny wywiad nowotworowy

lub inne objawy jelitowe, należy na wszelki wypadek przeprowadzić

kolonoskopię.

Guzy krwawnicze odbytu należy różnicować ze szczeliną odbytu,

przetokami, polipami, chorobami prostaty, ropni lub nowotworami

jelita grubego, dlatego wspomnianych objawów nigdy nie należy bagatelizować.

 

Aby zapobiegać chorobie hemoroidalnej, należy przede wszystkim unikać

zaparć i biegunek poprzez właściwą dietę bogatą w błonnik,

dostatecznie nawadniać organizm, regularnie uprawiać aktywność fizyczną,

unikać długich posiedzeń w toalecie.

Kiedy już postawione będzie rozpoznanie hemoroidów,

bardzo ważne jest leczenie zachowawcze,

kiedy jeszcze dolegliwości występują w stopniu umiarkowanym.

 

Polega ono przede wszystkim na stosowania się do zaleceń

jak przy zapobieganiu chorobie oraz stosowaniu czopków,

maści glicerynowych, zawierających niesteroidowe leki przeciwzapalne

i leki znieczulające oraz nasiadówki.

 

Jeśli leczenie zachowawcze nie wystarcza,

należy zwrócić się z pomocą do chirurga.

Leczenie zabiegowe dotyczy guzów krwawniczych

w stopniu zaawansowania 2,3 4.

 

Do póki hemoroidy są odprowadzalne, wystarczy zabieg

podwiązywania opaskami, podczas gdy stopień 4

(guzy nieodprowadzalne) trzeba leczyć operacyjnie poprzez ich wycięcie.

 

W przypadku wystąpienia silnego bólu w okolicach odbytu

przy stwierdzonej chorobie hemoroidalnej, możemy się spodziewać

zakrzepu krwi w guzku.

 

Należy wtedy zgłosić się jak najszybciej

do lekarza, ponieważ zgodnie z zaleceniami leczenie operacyjne

przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym do 72 godzin od wystąpienia

objawów.

Jeśli udamy się na wizytę później, pozostaje nam obserwacja

zmiany i odczekanie około 10 dni na ustąpienie dolegliwości.

 

Gdy zauważymy u siebie niepokojące objawy, sugerujące chorobę hemoroidalną, udajmy się bezzwłocznie do lekarza pierwszego kontaktu.

Nie bójmy się też badania per rectum - może ono ułatwić wykluczenie choroby dużo groźniejszej od hemoroidów.

 

Lek. med. Piotr Szmurło

Lekarz przyjmuje w NZOZ Nowa - Iwiczna EDMED.

AftyJakie są przyczyny, objawy

oraz leczenie…

Afta jest to częste schorzenie błony śluzowej jamy ustnej, warg

lub języka najczęściej przyjmująca charakter

łagodnej, nie zakaźnej, płaskiej nadżerki pokrytej białym nalotem.

Dotyczy około 20% ogólnej populacji.

Przyczyna powstawania zmian nie jest do końca jasna

i dotyczy odpowiedź układu odpornościowego

na liczne czynniki wywołujące. To co u jednych spowoduje

powstanie aft, u innych osób nie musi dawać takiego efektu

ponieważ silną rolę odgrywają tu predyspozycje genetyczne.

Czynnikami wywołującymi mogą być

czynniki żywieniowe, stres, gorączka, urazy spowodowane

myciem zębów lub przygryzieniem, alergia, reakcja

autoimmunologiczna, niedobory witaminy B12, kwasu foliowego

lub cynku, zakażenie bakterią Helicobacter pylori, zakażenie wirusem

opryszczki lub ludzkim wirusem niedoboru

odporności, białaczka, choroba Leśniowskiego- Crohna, wrzodziejące zapalenie

jelita grubego, choroba Duhringa, celiaklia i wiele innych.

Afty mogą się również pojawić w przebiegu antybiotykoterapii.

 

Afty dzielimy na 3 typy:

 

– Afty Mikulicza (małe)- ok 80% wszystkich owrzodzeń aftowych, pojedyncze

lub liczne, średnicą nie przekraczają 1 centymetra i sprawiają

niewielkie dolegliwości bólowe. Zwykle pojawiają się w dzieciństwie

i goją się przeważnie do 10 dni.

– Afty Suttona (duże)- ok 10% przypadków. Mają średnicę powyżej

1 centymetra, występują na początku okresu pokwitania, są bardzo

bolesne, goją się do 6 tygodni i pozostawiają blizny

– Afty opryszczkowe- ok 10% przypadków, przybierają wygląd licznych,

zgrupowanych owrzodzeń o średnicy do 3 milimetrów, goją się do

4 tygodni i nie pozostawiają blizn.

 

Leczenie aft obejmuje zmniejszenie dolegliwości bólowych

przez miejscowe stosowanie preparatów lidokainy

w sprayu/maści lub płukanki zawierającej benzydiaminę.

Warto wspomóc się paracetamolem w dawce 1g cztery razy na dobę.

Leczenie antyseptyczne obejmuje płukanie jamy ustnej ciepłą solą fizjologiczną, chlorheksadyną lub 3% wodą utlenioną.

Ustalenie przyczyny polega na przeanalizowaniu diety pacjenta

i wyeliminowaniu z niej benzoesanów (konserwantów) na 8 tygodni

oraz wykonaniu testów alergicznych jeżeli podejrzewamy

u pacjenta alergię. W przypadku niepowodzenia takiego leczenia

konieczne staje się użycie glikokortykosteroidów miejscowych

w najmniejszej skutecznej dawce.

Ostatnim rzutem leczenia jest płukanie ust

roztworem doksycykliny dwa razy dziennie.

Później pozostaje tylko leczenie szpitalne.

 

W przypadku zaobserwowania u siebie pojedynczych, małych aft

możemy bez obaw próbować leczyć je bez pomocy medycznej

w domu a w przypadku jakichkolwiek obaw nie bójmy się

zwrócić do lekarza pierwszego kontaktu po pomoc.

 

Lek. med. Piotr Szmurło

Lekarz przyjmuje w NZOZ Nowa - Iwiczna EDMED.

Praktyczne porady i zagrożenia

jaką niesie za sobą nieodpowiednia

higiena jamy ustnej

Czy prawdą jest, że u osób starszych wraz z wiekiem rośnie ryzyko ubytków tkanki zęba oraz próchnicy korzeni zębów?

 

Mitem jest, iż choroby zębów są spowodowane wiekiem, bowiem czynnikami

mającymi wpływ na stan jamy ustnej są:

- odpowiednia higiena jamy ustnej,

- dostęp do opieki zdrowotnej,

- nieleczone infekcje jamy ustnej a nawet czynniki kulturowe.

 

Należy unikać nieprawdziwych stwierdzeń, iż utrata zębów związana jest z wiekiem. Ponieważ proces starzenia się nie ma bezpośredniego wpływu na stan naszej jamy ustnej.Unikajmy tego typu stereotypów i edukujmy się w zakresie dbania o nasze zdrowie, ponieważ tylko świadome działanie i odpowiednia higiena pozwolą nam długie lata cieszyć się zdrowymi i swoimi zębami.

 

Obecnie rozwój technologii oraz medycyny pozwala na wysoką jakość

opieki stomatologicznej, dzięki której coraz więcej osób starzejących się zachowuje własne zdrowe uzębienie. Edukacja i dostęp do szerokiej gamy produktów służących do higieny jamy ustnej pomaga zapobiegać niekorzystnym procesom psucia się zębów.

 

Pamiętajmy, że zęby – niezależnie od tego, czy naturalne, czy sztuczne są nam niezbędne do właściwego odżywiania się. Bowiem to przeżuwanie jedzenia rozpoczyna proces trawienia pożywienia, a co za tym idzie dostarczaniu składników odżywczych naszemu organizmowi.

 

Wiek, co prawda nie ma bezpośredniego wpływu na stan zdrowia jamy ustnej, co już wcześniej ustaliliśmy. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, iż osoby starsze są tak samo podatne na choroby uzębienia, jak i te młodsze, z tym, że te pierwsze statystycznie częściej narażone są na dolegliwości zdrowotne, których jednostki chorobowe powiązane są bezpośrednio z powstawaniem próchnicy.

 

 

Dlatego szczególną uwagę należy zwrócić na:

 

1) suchość jamy ustnej – to ślina chroni nas przed niekorzystnymi bakteriami. Dolegliwość taka spowodowana jest często przez przyjmowanie leków, cukrzycę, anemię, a nawet przez noszenie protezy zębowej.

 

2) Zwiększone odkładanie się kamienia nazębnego. U osób starszych dużo częściej występuje cofanie się dziąseł, przez co odsłaniane zostają korzenie zębów, na których odkłada się więcej kamienia. Przez co, zęby częściej narażone są na powikłania typu próchnica korzeni zęba.

 

3) Inny przebieg rozwoju próchnicy. Rzadziej występuje charakterystyczny ból zęba, który alarmuje nas o niepokojącym stanie, a sama choroba rozwija się wolniej.

 

4) Pojawia się próchnica wtórna – czyli próchnica w okolicach starych wypełnień.

 

5) Odsłonięte szyjki zębowe, które wywołują nadwrażliwość zębów, bowiem miejsca te nie są pokryte szkliwem.

 

Wiek determinuje schorzenia, które mogą mieć wpływ na nasze zęby, o czym wspominałam już wcześniej. Po 50. roku życia wraz z menopauzom pojawia się osteoporoza. Brak estrogenu powoduje zmniejszone przyswajanie wapnia. Co za tym idzie zmniejsza się gęstość kości, która bezpośrednio wpływa na ich wytrzymałość. To natomiast zwiększa łamliwość kości, i może prowadzić do np. łamania, kruszenia zębów. Wobec tego pamiętajmy, iż kobieta z wiekiem częściej narażona jest na choroby jamy ustnej takie jak parodontoza i zapalenie dziąseł, niezależnie od higieny niż mężczyzna.

 

 

 

Jak dbać o protezę?

 

Protezy wymagają dokładnego oczyszczania i dezynfekcji, ponieważ akryl , materiał z którego jest wykonana, posiada strukturę porowatą. A taka sprzyja rozwojowi drobnoustrojów i grzybów drożdżopodobnych, które prowadzą do stanów zapalnych i infekcji jamy ustnej i gardła, odkładania się płytki na płycie protezy i nieprzyjemnego zapachu z ust.

 

Jakie są wobec tego zasady użytkowania protezy?

 

Unikajmy używania jej całą dobę.

Wyjmujmy ją na noc i róbmy sobie kilka przerw w ciągu dnia. Jeśli już wyjmujemy protezę, to przechowujmy ją po umyciu w suchym miejscu, absolutnie strońmy od trzymania jej w wodzie. To tam właśnie rozmnażają się bakterie i grzyby.

 

Pamiętajmy też, aby czyścić ją po każdym posiłku.

Najlepiej przez 2-3 minut, szczoteczką do protez bądź miękką szczoteczką do rąk (przeznaczoną tylko do tego celu!).

Podczas mycia skupmy się na dokładnym oczyszczeniu powierzchni, szczególnie tych, które stykają się z naszą błoną śluzową.

Dbajmy o to, żeby proteza nam jednak nie spadła, unikniemy w ten sposób jej pęknięcia i będzie mogła nam służyć w sposób w jaki została nam przeznaczona.

Na rynku mamy sporo dostępnych środków do czyszczenia protez.

Używajmy tych antybakteryjnych.

Specjalnych past i proszków, które pozwalają nam uniknąć uszkodzeń ich powierzchni. Oprócz zwykłego szczotkowania, pamiętajmy o dezynfekcji.

Taka powinna się odbyć przynajmniej raz na dwa tygodnie.

Do takich celów korzystajmy ze środków bakteriobójczych, roztworów antyseptycznych.

Takie zabiegi konieczne są do powtórzenia, zwłaszcza po stanach infekcyjnych typu opryszczka bądź angina. Po przebytych infekcjach wymieńmy szczoteczkę. Pozbędziemy się wtedy bakterii, które ponownie mogłyby wywołać daną infekcję.

W ramach uzupełnienia higieny możemy używać płukanek ziołowych lub antyseptycznych. Pozwolą nam one utrzymać jamę ustną w dobrym stanie.

Higiena jamy ustnej

Prawidłowym jest mycie zębów po każdym posiłku, nie mniej jednak niż 2 razy dziennie. To absolutne minimum.

Szczotkujmy zęby miękką szczoteczką przez 2-3 minuty pastą z fluorem.

Korzystajmy ze szczoteczek międzyzębowych oraz nie zapominajmy o nitkowaniu.

Przy odsłoniętych szyjkach zębów i podrażnionych dziąsłach

stosujmy pasty na nadwrażliwość, ewentualnie, kiedy mamy taką możliwość

wykonajmy w gabinecie stomatologicznym lakierowanie szyjek zębów.

Nie bójmy się też stosować płukanek z chlorheksydyną.

Zatem. Jak dbać o zęby?

odbywać regularne wizyty w gabinecie stomatologicznym

w celu wykonania przeglądów i profesjonalnego

oczyszczania zębów, a ubytki natychmiast uzupełniać.

Nie ma co zwlekać, nieleczone doprowadzają

do powikłań, których wolelibyśmy uniknąć.

 

Zwróćmy uwagę na dietę

 

Tak. Od dziecka wpajano nam, że cukier ma wpływ na stan naszej jamy ustnej. To prawda. Nie zapominajmy o tym. Spożywanie cukru wywołuje próchnicę, bez różnicy w jakiej formie go dostarczamy (rafinowany, nierafinowany, miód, produkty naturalne słodzone miodem ze względu na dużą lepkość są jeszcze groźniejsze). Nie ma znaczenia ile cukru spożywamy, tylko jak często w ciągu dnia- im częściej tym szybciej rozwija się próchnica. Np. w napojach gazowanych jest około 10 gr cukru w 0,1 litra płynu. Do bardzo duża ilość. Dla zdrowia naszych zębów unikajmy ich. Pamiętajmy, że owoce- to również cukier (fruktoza). Także najlepiej po zjedzeniu przepłukujmy usta wodą . Czy wiedzieliście, że przy zjadaniu dużej ilości owoców kwasy owocowe usuwają wapń ze szkliwa? To teraz wiecie.

 

Co jeść?

 

Musimy mieć na uwadze, że nawet Banany i suszone owoce -są lepkie i zawierają cukier. Czekolada, kremowe desery, lody , jogurty ,słodzone napoje - jeżeli nie możemy wyszczotkować zębów natychmiast po ich spożyciu – unikajmy ich.  

 

Dostosujmy dietę do naszych możliwości żucia i gryzienia. Z wiekiem, się ona zmienia, tak jak cały nasz organizm. Aby zachować zdrowie powinniśmy odżywiać się zgodnie z zapotrzebowaniem naszego organizmu na poszczególne składniki odżywcze, zwłaszcza na te wzmacniające zęby i dziąsła. Zrezygnujmy z ostrych przypraw, a pożywienie przygotowujmy w miarę możliwości łagodne w smaku. No i na koniec: przeżuwamy powoli , obiema stronami jamy ustnej. To tak w pamięci, na koniec. Dbajmy o naszą jamę ustną, bo to dzięki niej dostarczamy naszemu organizmowi niezbędnych składników do funkcjonowania.

 

Stomatolog Pani Iwona Wilczyńska

Ostroga piętowa

Ostroga piętowa pojawia się :

kiedy wapń przez wiele miesięcy i lat odkłada się na podeszwowej części kości piętowej tworząc wyrośl.

 

Powodem może być :

częste drażnienie i nadwyrężenie mięśni i więzadeł dolnej części stopy, uszkodzenia powięzi i okostnej kości piętowej.

 

Najczęściej przypadłość ta dotyczy :

sportowców których treningi obejmują biegi i skakanie, ale może dotyczyć każdej osoby wykonującej pracę stojącą, po kontuzji, uprawiającej sport, osób starszych lub kobiet chodzących często na wysokich obcasach.

 

Nadwaga i cukrzyca również zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia choroby.

 

Głównym objawem jest :

ból pojawiający się przy obciążaniu stopy przy chodzeniu i bieganiu, jakkolwiek choroba ta może przebiegać bez jakichkolwiek dolegliwości. Wiele osób opisuje początkowe objawy jako uczucie wbijania się ostrego przedmiotu w piętę przy zrobieniu pierwszego kroku rano.

W zaawansowanym stadium ból może występować również w spoczynku. Rozpoznanie zespołu ostrogi piętowej stawia lekarz na podstawie badania palpacyjnego a potwierdza się je wykonując zdjęcie RTG.

 

Leczenie

nie należy do najłatwiejszych i zaczyna się od ćwiczeń rozciągających, używania specjalnych wkładek ortopedycznych do butów odciążających piętę, rehabilitacji z zastosowaniem masażu i ultradźwięków.

 

Dla zmniejszenia dolegliwości bólowych powinno się używać :

niesteroidowych leków przeciwbólowych w maści. 90 procent przypadków ostrogi piętowej reaguje dobrze na leczenie zachowawcze, jednak jeśli po roku nie przynosi ono oczekiwanych rezultatów, może być konieczna interwencja chirurgiczna aby ulżyć dolegliwościom bólowym i przywrócić mobilność stopy. Polega ono na uwolnieniu powięzi podeszwowej i usunięciu narośli kostnej.

 

Aby uchronić się przed wystąpieniem choroby powinniśmy unikać :

- przeciążania stóp,

- nosić wygodne obuwie na miękkiej, grubej podeszwie,

- kontrolować masę ciała i rozciągać stopy po ćwiczeniach fizycznych.

 

Jeśli dolegliwości bólowe wystąpią, będą się utrzymywać powyżej miesiąca i nie będą chciały ustąpić po Ibuprofenie i maści przeciwbólowej warto udać się na konsultację do naszego lekarza pierwszego kontaktu.

 

Lek. med. Piotr Szmurło

Lekarz przyjmuje w NZOZ Nowa - Iwiczna EDMED.

Hipotensja ortostatyczna

Co to jest?...

 

Pod tą skomplikowaną nazwą kryje się częsty problem osób starszych dotyczący spadku ciśnienia krwi po pionizacji - na przykład wstaniu z łóżka z pozycji leżącej.

Szacuje się, że problem ten dotyczy nawet co trzeciej osoby po 65 roku życia. Choroba objawia się przede wszystkim zawrotami głowy, zachwianiem się, bólem głowy i w cięższych przypadkach nawet omdleniem po zajęciu pozycji stojącej.

 

Jakie są przyczyny ?

 

Przyczyny tej choroby mogą być liczne, lecz do najczęstszych zaliczamy przyjmowanie leków na nadciśnienie, a w szczególności leków moczopędnych oraz spożywanie alkoholu. U osób starszych może być też spowodowana zmniejszeniem ilości wypijanych płynów. Z powyższymi objawami należy udać się do lekarza pierwszego kontaktu.

 

Rozpoznanie stawia się na postawie przeprowadzenia wywiadu oraz pomiaru ciśnienia w specyficzny sposób. Najpierw należy położyć się na około 5 minut.

Po tym czasie zostaje zmierzone ciśnienie krwi.

Następnie bez zdejmowania mankietu należy wstać a lekarz powinien zmierzyć ciśnienie dwukrotnie - po 1 i 3 minutach od zajęcia pozycji stojącej.

Jeżeli w pomiarach nastąpił spadek ciśnienia skurczowego o minimum

20 mmHg i ciśnienia rozkurczowego o 10 mmHg lub ciśnienie skurczowe spadło poniżej 90 mmHg niezależnie od ciśnienia wyjściowego, lekarz może postawić rozpoznanie - hipotensja ortostatyczna.

 

 

Jak można zapobiec ?...

 

Aby zapobiec objawom należy rozważyć zmniejszenie dawek lub zmianę leków przeciwciśnieniowych, unikać szybkiej pionizacji - wstawać rano z łóżka bardzo powoli, przyjmując na początku pozycję siedzącą na około 5 minut.

 

Ponadto należy zwiększyć ilość spożywanych płynów nawet do 2,5 litra na dobę, zwłaszcza w okresie letnim, oraz dosalać pokarmy.

 

Drodzy Seniorzy !

 

Hipotensja ortostatyczna jest z całą pewnością dolegliwością

uciążliwą a w przypadku omdlenia i niefortunnego upadku,

może być przyczyną ciężkiego urazu. 

 

Jeśli zauważymy u siebie niepokojące nas objawy, nie bójmy się czym prędzej udać się do naszego lekarza pierwszego kontaktu celem konsultacji.

 

Lek. med. Piotr Szmurło

Lekarz przyjmuje w NZOZ Nowa - Iwiczna EDMED.

Przeziębienie

Pamiętaj o prawidłowym nawodnieniu organizmu w trakcie choroby !

Choroba przeziębieniowa 

 

Zakażenie górnych dróg oddechowych o ostrym przebiegu, wywoływane głównie przez rynowirusy, nazywamy przeziębieniem. Początkowo choroba przebiega łagodnie, objawy obejmują złe samopoczucie, ból mięśni, głowy i gardła, dreszcze, gorączkę, wodnisty katar, zatkany nos, kichanie, kaszel. Zakażenie nie musi dawać wszystkich tych objawów, często przebiega bez gorączki, może obejmować niekiedy zapalenie spojówek. Zielona czy żółta wydzielina z nosa nie jest dowodem na obecność zakażenia bakteryjnego. Katar ustępuje samoistnie i możemy jedynie łagodzić jego objawy. Sama choroba trwa zwykle 7-10 dni, ale suchy kaszel poinfekcyjny może się utrzymywać jeszcze nawet ponad 3 tygodnie po wyleczeniu. Przeziębienie należy różnicować z anginą paciorkowcową, grypą, zapaleniem oskrzeli i płuc oraz z alergiami.

 

Jak zwalczyć przeziębienie?

 

Leczenie polega jedynie na łagodzeniu objawów. Nie mamy leków zwalczających wirusy przeziębienia. Najważniejsze podczas infekcji jest prawidłowe nawodnienie organizmu. Powinniśmy wypijać przynajmniej 2,5 litra wody. Ponadto nie należy zamykać się w domu (jeśli temperatura ciała nie przekracza 37,5 st.), zwłaszcza w sezonie grzewczym, ponieważ suche i gorące powietrze nie wpływa korzystnie na czas leczenia. Chorobę można skrócić o dzień lub dwa przyjmując preparaty z jeżówki (Echinacea) oraz preparaty cynku (>75mg/d). Wbrew powszechnej opinii, na czas trwania choroby nie wpływa przyjmowanie witaminy C. W razie bólu głowy i gorączki dobrze jest zastosować Ibuprofen w dawce 1200 mg dziennie i Paracetamol do 4 g na dzień. Antybiotyki nie są skuteczne w przypadku infekcji wirusowych. Ich profilaktyczne używanie zwiększa ryzyko związane z ich działaniami niepożądanymi bez żadnych realnych korzyści w leczeniu kataru. Nie istnieje szczepionka na katar. Najpoważniejszymi powikłaniami przeziębienia są nadkażenia bakteryjne. Mogą one dotyczyć zatok, ucha, płuc.

 

 

Jedynym znanym sposobem na uniknięcie choroby przeziębieniowej jest :

 

- unikanie chorych, ponieważ wirusy przenoszą się drogą kropelkową

- dokładne mycie rąk po każdym kontakcie z osobą przeziębioną

- dobre nawodnienie organizmu

- zróżnicowana dieta i regularny wysiłek fizyczny pozwalają utrzymywać właściwy poziom aktywności naszego układu odpornościowego

-stosowanie preparatów jeżówki również może zmniejszyć ryzyko zachorowania

Kochani !

 

Jeśli czujemy się przeziębieni przede wszystkim chrońmy innych przed sobą i przenoszoną przez nas chorobą.

 

Przeziębienie może być groźne dla bardzo małych dzieci i dla osób starszych.

 

Unikajmy skupisk ludzi, których możemy zarazić. Jeśli nie możemy poradzić sobie samemu z temperaturą, bólem lub chorobie towarzyszą niepokojące nas objawy, nie bójmy się udać do naszego lekarza pierwszego kontaktu.

 

 

Lek. med. Piotr Szmurło

przyjmuje zarówno osoby starsze jak i dzieci w NZOZ Nowa – Iwiczna EDMED. Polecamy wizyty !

Biegunka

Seniorze czy wiesz jakie są przyczyny biegunki i do czego prowadzi?

Czym jest biegunka?

 

Biegunka to od trzech lub więcej wypróżnień w ciągu dnia o płynnej lub półpłynnej konsystencji. W zależności od czasu trwania objawów możemy ją podzielić na ostrą (do 14 dni) lub przewlekłą (powyżej 14 dni).

 

Jakie są przyczyny?

 

Najczęstszą przyczyną biegunki ostrej są zakażenia wirusowe przenoszące się drogą kropelkową lub spożycie wirusa z pokarmem/wodą. Bakterie same z siebie nie często powodują biegunkę w Polsce, natomiast wydzielane przez nie toksyny, znajdujące się w pożywieniu, nie są rzadkością. Zatrucia pokarmowe spowodowane gronkowcem złocistym są szczególnie częste w okresie letnim, gdyż rozwija się on na produktach niewłaściwie przechowywanych (poza lodówką). Wydziela on toksynę termostabilną, która jest dla nas szkodliwa nawet po usmażeniu mięsa czy zagotowaniu mleka. Zabijamy wtedy bakterie, ale ich toksyny i tak mogą wywołać u nas sensacje żołądkowe. Biegunka może też wystąpić po użyciu antybiotyków. Wynika to z zaburzenia równowagi pomiędzy dobrymi i złymi bakteriami zasiedlającymi nasze jelita. Szczególnie ciężkie biegunki poantybiotykowe wymagają hospitalizacji z powodu ciężkiego przebiegu i dużego stopnia odwodnienia pacjenta. Z tego powodu antybiotyki powinny być stosowane z rozwagą.

 Do czego prowadzi i jakie są objawy?

 

Biegunki ostre mogą przebiegać z objawami ogólnymi takimi jak gorączka, wymioty i osłabienie. Najbardziej boimy się odwodnienia. Na nie narażone są w większym stopniu małe dzieci i osoby starsze. Pierwszymi objawami odwodnienia są:

pragnienie, zawroty głowy, zmęczenie, ciemny mocz i sucha skóra. W przebiegu biegunki tracimy nie tylko wodę, ale też cenne elektrolity. Podczas biegunki kluczowe jest uzupełnianie płynów. Dobrze jest pamiętać o piciu 2 litrów wody i o dodaniu jednej szklanki płynu na każdy luźny stolec .Takim płynem może być woda (może być z domieszką soku owocowego) lub doustny płyn nawadniający (DPN). DPN dostępne są w każdej aptece i stanowią mieszankę elektrolitów do rozpuszczania w wodzie. Woda powinna być w temperaturze pokojowej, DPN możemy lekko ochłodzić- płyny zbyt zimne lub zbyt gorące mogą spowodować nudności i dalszą utratę cennych płynów z wymiotami.

 

Należy unikać:

 

Mocnej kawy, mocnej herbaty oraz alkoholi. Alkohole są przeciwwskazane ponieważ mogą podrażnić przewód pokarmowy nasilając biegunkę. Biegunka ostra ustępuje samoistnie po kilku dniach, ale żeby jej nie przedłużać starajmy się jeść produkty lekkostrawne z małą zawartością błonnika np. ryż, suchary, gotowane marchewki, gotowane ziemniaki, banany. Jedzmy częściej, małymi porcjami, unikajmy jedzenia smażonego, owoców i warzyw strączkowych oraz nabiału. Można pomyśleć o użyciu Smecty 3g 2-3 razy na dobę. Nie zaleca się hamowania biegunki Loperamidem dlatego, że kluczem do jej zakończenia jest wydalenie wirusa lub toksyn bakteryjnych z organizmu (Loperamid do rozważenia tylko u chorych z wodnistą biegunką bez gorączki). Do zatrzymania biegunki poantybiotykowej można użyć dostępnych w aptece probiotyków, aby przywrócić prawidłowy balans kultur bakterii w jelitach. O wizycie u lekarza powinniśmy myśleć jeśli biegunka trwa dłużej niż 3-4 dni, towarzyszy jej gorączka powyżej 38stopni albo silny ból brzucha.

 

 

Pilna wizyta u lekarza jest niezbędna jeśli obserwujemy u siebie objawy odwodnienia albo jeśli stolec jest bardzo ciemny lub odbarwiony.

 

 

Rodzaje biegunek :

 

Biegunka przewlekła, mimo że jest mniej burzliwa, może finalnie doprowadzić do cięższych zaburzeń metabolicznych. Najczęstszą jej przyczyną jest stosowanie leków pobudzających perystaltykę np. leków przeczyszczających, na zgagę, przeciwcukrzycowych. Choroby trzustki, zapalenia jelit, choroby tarczycy, zespół jelita drażliwego, choroby pasożytnicze, ale też nowotwory mogą dawać przewlekłe biegunki. Nasz niepokój powinna wzbudzić obecna w kale krew, śluz, ropa, niestrawione resztki pokarmu i fragmenty lub całe pasożyty jelitowe.Utrata 10% masy ciała, biegunki na zmianę z zaparciami, smolista barwa stolca budzą naszą czujność onkologiczną.

 

W przypadku biegunki ostrej nie trzeba wykonywać żadnych badań dodatkowych, ale przy biegunkach przewlekłych konieczne jest zebranie dokładnego wywiadu pytając o wygląd stolca, przeprowadzenie szczegółowego badania przedmiotowego oraz badania dodatkowe (w zależności od decyzji lekarza) od morfologii z jonogramem, przez badanie kału na obecność pasożytów aż do kolonoskolii i gastroskopii. Warto też powstrzymać się od jedzenia na kilka dni celem ustalenia przyczyny biegunki przewlekłej.

 

Pamiętajmy! - najważniejsze w leczeniu biegunki jest prawidłowe nawadnianie i uzupełnianie elektrolitów za pomocą doustnych płynów nawadniających. Skuteczność nawadniania doustnego, jeśli nie występują uporczywe wymioty, jest zbliżona do skuteczności nawadniania dożylnego, dlatego biegunkę można leczyć z powodzeniem w domowym zaciszu, nie narażając innych na zakażenie.

 

Lek. med. Piotr Szmurło Lekarz przyjmuje w NZOZ Nowa - Iwiczna EDMED.

 

 

Szczepionki

Seniorze warto pamiętać o corocznym szczepieniu przeciw grypie !

Zapraszamy Wszystkich Seniorów oraz ich rodziny do przeczytania artykułu na temat Szczepionek !!

 

 

Odpowiedzialni seniorzy powinni pamiętać o corocznym szczepieniu przeciw grypie - Dlaczego?

 

Przebieg tej z pozoru łagodnej choroby może zakończyć się różnie w zależności od stanu zdrowia i wieku chorego. Grypa może zaostrzać przewlekłe choroby płuc, serca i innych narządów i może być przyczyną hospitalizacji a nawet śmierci wśródosób powyżej 50 roku życia a w szczególności powyżej 65 roku życia. Szczepienie ochronne jest najskuteczniejszą formą zabezpieczenia przed chorobą (poza przebywaniem na bezludnej wyspie) i powinno być wykonywane na początku sezonu jesienno- zimowego. Skuteczność takiego szczepienia sięga 70%. Szczepionka ta jak każdy lek może dać objawy niepożądane od odczynu miejscowego aż po objawy grypopodobne, jednak korzyści przeważają nad ewentualnymi działaniami niepożądanymi.

  200 lat sukcesów szczepionek i wyeliminowanie lub znaczne ograniczenie występowania śmiertelnych chorób takich jak ospa prawdziwa, polio, gruźlica, dur brzuszny, odra, ratujące miliony żyć rocznie zostały zniweczone przez jedno sfałszowane badanie na dwunastu dzieciach. Od 2009 roku mamy nawet szczepionkę na raka szyjki macicy który rocznie zabija ponad 1700 kobiet, jednak wyszczepialność wśród kobiet poniżej 25 roku życia jest niska a wśród

mężczyzn praktycznie nie występuje. Szczepionka przeciwko boreliozie była tak skutecznie blokowana przez ruchy antyszczepionkowe, że pomimo jej opracowania i przygotowania do wprowadzenia do obrotu, firmy farmaceutyczne zdecydowały się nie nastawiać swojej reputacji na ogień absurdalnej krytyki i szczepionka jest dostępna jedynie dla psów. Obecny program Ministra zdrowia dotyczący szczepień przeciwko pneumokokom również znalazł więcej przeciwników niż zwolenników wśród dziennikarskich hien szukających taniej sensacji. Problem powinien zainteresować nie tylko matki ale również seniorów.

 W dzisiejszych czasach kazuistyką jest śmierć dziecka bez deficytów odporności w wyniku zapalenia płuc, podczas gdy osoby starsze są narażone szczególnie z racji niższej odporności organizmu i wśród nich choroba ta jest szczególnie niebezpieczna. Dwoinka zapalenia płuc przenosi się wyłącznie między ludźmi i jeśli organizm dziecka będzie gotowy na walkę po uprzednim zastosowaniu szczepienia, bakteria zostanie zabita i nie będzie mieć szansy na zaatakowanie seniorów.

 

Szczepionki i autyzm

 

 Na całym świecie ma miejsce debata nad możliwością występowania związku pomiędzy szczepieniami dzieci i autyzmem. Debatę zapoczątkował Andrew Wakefield zajmujący się badaniem szczepionek w latach 90'.Razem z grupą

brytyjskich naukowców opublikował on artykuł na łamach prestiżowego czasopisma medycznego Lancet o związku szczepienia MMR (przeciw śwince, odrze i różyczce) z chorobami jelit. W kolejnym badaniu na 12 dzieciach, naukowcy stwierdzili kilka lat później związek trójskładnikowej szczepionki MMR z występowaniem autyzmu sugerując, że winę ponosi połączenie 3 szczepionek w jednym preparacie (sam Wakefield chciał opatentować własną jednoskładnikową szczepionkę przeciwko odrze). To jednak wystarczyło aby dziennikarze podchwycili temat i zaczęli straszyć rodziców fikcyjnymi konsekwencjami szczepień. Można to porównać do dziennikarskich doniesień o uprowadzeniach przez UFO. Tym razem chodziło jednak o dzieci. Czasowo doniesienia zbiegły się ze wzrostem wykrywalności autyzmu u dzieci, jakkolwiek dyskusyjne jest czy było to związane z rosnącym zainteresowaniem psychiatrią dziecięcą, poprawioną diagnostyką i zmianami w definicji spektrum zaburzeń autystycznych czy samym występowaniem choroby. W 2004 roku wyszło na jaw, że badania Wakefield’a i jego honorarium były opłacone przez prawników zarabiających na pozwach przeciwko producentom szczepionek. Sam lekarz szarlatan Wakefield został pozbawiony prawa wykonywania zawodu kilka lat później a w Lancecie pojawiło się sprostowanie negujące wyniki poprzedniego badania. To jednak nie zatrzymało lawiny.

 

 Czy szczepionki są bezpieczne?

 

Szczepionki są bezpieczne i powinny być stosowane, co jest poparte badaniami klinicznymi na milionach ludzi i wieloletnią obserwacją. Z powodu rosnącej mody na nie szczepienie, choroby które udało nam się opanować, zaczynają powracać i zabijać na nowo. Żyjąc w świecie, w którym krzykiem i sensacją zyskuje się większy rozgłos niż merytoryczną dyskusją popartą naukowymi dowodami, bądźmy głosem rozsądku. Przekonujmy, że warto szczepić i nie dajmy się zastraszyć ani wyznawcom teorii, że ziemia jest płaska, ani zwolennikom lądowania UFO w Muszynie, ani antyszczepionkowcom!

 

 Lek. med. Piotr Szmurło Lekarz przyjmuje w NZOZ Nowa - Iwiczna EDMED. Polecamy wizyty u Niego :)

 

CUKRZYCA

Cukrzyca

 

Każdy z nas o niej słyszał, nie każdy ją rozumie. Szacuje się, że w Polsce z powodu cukrzycy cierpi 3,5 miliona osób, z czego około jedna trzecia pozostaje niezdiagnozowana. Cukrzyca insulinozależna- typu pierwszego stanowi jedynie 5% wszystkich przypadków. Dzisiaj interesuje nas głównie typ drugi- cukrzyca niezależna od insuliny która dotyczy nawet 90% cukrzyków.

 

Skąd się bierze cukrzyca?

 

Kiedy dostarczamy naszemu organizmowi węglowodany, są one rozkładane do cukrów prostych, które wędrują do naszej krwi. Głównym cukrem dostępnym w pożywieniu jest glukoza. Im prostszy cukier zjemy, tym szybciej trafi on do krwiobiegu i spowoduje szybszy wzrost poziomu cukru we krwi. Bardziej złożone cukry (np. występujące w pieczywie pełnoziarnistym) wymagają od naszego organizmu dłuższego trawienia i wolniej przedostają się do krwi, powodując mniejszy wzrost glukozy we krwi. Parametrem mówiącym nam o tych właściwościach pokarmu jest indeks glikemiczny. Na podwyższenie stężenia glukozy we krwi reaguje trzustka, wydzielając insulinę, która pozwala na wchodzenie glukozy do komórek obniżając jej poziom we krwi. Dzieje się tak między innymi dlatego, że za dużo cukru we krwi działa jak toksyna, uszkadzając ściany naczyń krwionośnych i tym doprowadzając do niszczenia organów wewnętrznych, szczególnie nerek, mózgu, serca, oczu oraz doprowadzając do niedokrwienia nóg co doprowadza do martwicy tkanek (tak zwana stopa cukrzycowa). Gdy do krwi trafi naraz dużo glukozy, trzustka musi wyprodukować bardzo szybko duże ilości insuliny. W efekcie, po latach takich działań, tkanki obwodowe stają się oporne na insulinę, gdyż zmniejszają ilość receptorów dla insuliny na swojej powierzchni. Ponadto trzustka, zmuszana regularnie do ciężkiej pracy, również wyczerpuje swoje rezerwy i przestaje efektywnie wydzielać insulinę. Przez to poziom cukru we krwi osiąga toksyczne dla nas wartości. Tak stajemy się tak zwanymi „cukrzykami”. Powstaniu cukrzycy sprzyja też otyłość, nikotynizm i mała aktywność fizyczna, gdyż te cechy przyspieszają powstanie insulinooporności.

 

Jakie są pierwsze objawy cukrzycy.

 

Tym co powinno wzmóc naszą czujność jest wzmożone pragnienie i częstsze niż zwykle odwiedzanie toalety. Oddawanie ponad 2,5 litra moczu dziennie kwalifikuje się do pojęcia poliurii. Te objawy, oraz mogąca im towarzyszyć suchość w ustach, są wynikiem wspomnianego toksycznego działania dużych stężeń glukozy we krwi, które powoduje wysuszenie organizmu, mimo picia dużych ilości wody. Innymi symptomami może być nadmierne zmęczenie, utrata wagi, suchość i swędzenie skóry, zamazane widzenie oraz dłuższe gojenie się ran oraz ich nadkażenie. Po zaobserwowaniu takich objawów warto udać się do lekarza pierwszego kontaktu. Może on zaproponować badanie poziomu glukozy w krwi i moczu. W normalnych warunkach stężenie glukozy we krwi na czczo nie powinno przekraczać wartości 99 mg/dl a w moczu cukier nie powinien występować wcale. O cukrzycy mówimy dopiero kiedy cukier na czczo we krwi przekroczy w dwóch badaniach 126 mg/dl, jeśli w pierwszym badaniu wynik wyniósł pomiędzy 100 i 126 mg/dl i w próbie obciążenia glukozą (tak zwane OGTT) wynik przekroczyć 199 mg/dl lub jeśli w badaniu przygodnym (bez przygotowania) nasz wynik przekroczy 200 mg/dl i będą mu towarzyszyć wspomniane objawy. Osoby z grup ryzyka- otyłe, z cukrzycą występującą w najbliższej rodzinie, nie wykonujące wysiłków fizycznych, z nadciśnieniem tętniczym powinny kontrolować cukier raz do roku, podczas gdy wszystkie inne osoby po 45 roku życia powinny kontrolować ten parametr raz na trzy lata.

 

Jak to się leczy?

 

Na szczęście zwiększenie aktywności fizycznej, redukcja masy ciała i zmiana diety są w stanie cofnąć początkowe stadia cukrzycy i stany przedcukrzycowe. W celu ustalenia diety warto wybrać się do dietetyka lecz już nawet odstawienie cukru, mąki i białego pieczywa może przynieść znaczącą poprawę. Jeśli to nie pomoże, konieczne mogą się okazać leki doustne jednak w dalszej perspektywie, jeśli sami będziemy sobie szkodzić nie zmieniając stylu życia, może się okazać, że jedynym sposobem na kontrolowanie poziomu cukru we krwi są zastrzyki z insuliny.

 

 

Podsumowując pamiętajmy, że lepiej jest zapobiegać niż leczyć. W przypadku dominującej cukrzycy typu drugiego, sami przyczyniamy się do rozwoju choroby na którą cierpi już ponad 420 milionów ludzi na świecie i która prowadzi do śmierci. Warto zadbać o swoje zdrowie i życie dbając bardziej o to co znajduje się na naszym talerzu i pamiętając o przynajmniej 30 minutach lekkiego wysiłku fizycznego (na przykład spacer) nie mniej niż 5 razy w tygodniu. W razie obaw, pytań lub zaobserwowania u siebie niepokojących objawów nie należy panikować, wystarczy udać się do swojego lekarza rodzinnego.

-z praktyki dr P. Szmurło przyjmujde ED-MED Nowa Iwiczna zapraszamy do kontaktu z naszym Doktorem:)

Woda a zdrowie.

Woda- ile powinieneś jej pić?

 Woda spełnia w organizmie wiele ważnych funkcji. Praktycznie żadne procesy metaboliczne nie mogą się bez niej odbyć. Woda stanowi składnik wszystkich komórek i tkanek. Umożliwia wydalanie produktów przemiany materii oraz toksyn. Dletego jestem przeciwna wszystkim farmaceytką blokującym wadalanie-pocenie się.Luzacki

ILE NALEŻY PIĆ WODY?

Trudno określić dokładne zapotrzebowanie na wodę. Ilość ta zależy od wieku, aktywności fizycznej, temperatury otoczenia i wilgotności powietrza.

 

Minimalna ilość wody niezbędna do prawidłowego funkcjonowania organizmu wynosi 1 l/ dobę minimum, a maksymalna nie powinna przekraczać możliwości wydalniczych nerek. I tu znów pomoc lakarza-kontrola bilansu i pracy nerek.

Przyjmuje się, że na każdy 1 kg masy ciała organizm potrzebuje 30 ml wody. Eksperci z EFSA zalecają, aby mężczyźni spożywali 2,5 l wody dziennie, a kobiety- 2 l. Ale myślmy też logicznie, bez klapek na oczach, jak się wiecej pocimy w upalne dni pijmy wiecej-test wilgotnych ust(patrz wyżej w tekście).

 

Spożycie płynów zalecane przez ekspertów EFSA (European Food Safety Authority) dla poszczególnych grup populacyjnych w umiarkowanej temperaturze otoczenia i przy umiarkowanej aktywności fizycznej.

 

 

WIEK

 

CHŁOPCY I

MĘŻCZYŹNI

 

 

DZIEWCZĘTA I

KOBIETY

 

 

9-13 lat

 

 

 2100 cm3

 

1900 cm3

 

14 +

 

 

2500 cm3

 

2000 cm3

 

Zalecenia te dotyczą osób zdrowych. Należy pamiętać, że zapotrzebowanie na wodę rośnie wraz ze wzrostem temperatury ciała, w czasie biegunek, wymiotów czy stanów chorobowych zwiększających metabolizm organizmu.

 

BILANS WODY W OGRANIZMIE

 

Spożycie płynów powinno odpowiadać ich stratom. Najwięcej wody dostarczamy z napojów typu herbata, kawa, soki, słodkie napoje, zupy. Źródłem wody są również pokarmy stałe takie jak owoce, warzywa, pieczywo, ryby i mięso.

 

 

 

Bilans wody zdrowego dorosłego człowieka o umiarkowanej aktywności fizycznej

 

 

+

-

1500 cm3 = 7 szkl. (napoje)

 

1500 cm3 - mocz

1000 cm3 (produkty)

150 cm3 skóra

300 cm3 (metabolizm)

 

150 cm3 kał

 

WPŁYW SKŁADNIKÓW DIETY NA ZAPOTRZEBOWNANIE NA WODĘ

 

Białko

Im więcej spożywasz białka, tym więcej powinieneś pić wody. A to ze względu na produkty przemiany białek, które muszą być rozpuszczone w wodzie i usunięte wraz z moczem.  

 

Sód

Zwiększa zapotrzebowania na wodę, gdyż zwiększa on wydalanie wody przez nerki.

 

Węglowodany

Cukry obniżają zapotrzebowania na wodę, gdyż zmniejszają tworzenie się ketonów, czyli toksycznych produktów przemiany białek, które muszą być wydalone przez nerki.

 

Błonnik

Błonnik chłonie wodę. Wysokie spożycie błonnika może nawet dwukrotnie zwiększyć straty wody z kałem. A tym samym wpiera prawidłowe wypróżnienie.

 

Kofeina

Zwiększa wydalanie wody i sodu przez nerki.

 

Alkohol

To silny diuretyk. W niektórych przypadkach, jego nadmierne spożycie może doprowadzić do odowodnienia, niebezpiecznego dla zdrowia i życia. Dlatego, gdy więcej spożyjecie wyrównajcie płyny w swoim organiźnie-test wilgotnych ust(patrz test wyżejLuzacki)

KORZYŚCI WYNIKAJĄCE Z ODPOWIEDNIO DUŻEGO SPOŻYCIA PŁYNÓW

 

Spożycie płynów zgodne z zapotrzebowaniem organizmu:

- zmniejsza liczbę nowotworów pęcherza moczowego (ryzyko zmniejszone z 7% na   każde  240 ml)

- zmniejsza ryzyko nowotworów jelita grubego i stanów przednowotworowych

- u kobiet zmniejsza o 14%, a u mężczyzn o 54% ryzyko śmiertelnych incydentów choroby wieńcowej

- zmniejsza ryzyko infekcji układu moczowego

- zmniejsza ryzyko kamicy nerkowej

 

Picie:

- w czasie posiłku hamuje apetyt

- ułatwia perystaltykę jelit

- działa korzystnie w wielu stanach, np. migreny, suchość skóry, depresja, astma, stany poddenerwowania.

 

RYZYKO ZWIĄZANE Z NADMIERNYM SPOŻYCIEM PŁYNÓW

Istnieje również zagrożenie związane z nadmiernym spożyciem wody czy innych płynów. Ryzyko takie może występować przy stosowaniu niektórych leków i w przypadku niektórych chorób. Ryzyko zatrucia śmiertelnego jest bardzo wysokie przy zażywaniu preparatów (np. ekstazy), które jednocześnie zwiększają pragnienie i zmniejszają produkcję moczu. Ale o tym już napiszę więcej, jeśłi będziecie tego potrzebowali.

Lek. med. Urszula Puczkowska

zapraszam też na moją stronę o zdrowiu http://www.doktorurszula.pl

Choroba od kleszczy: BORELIOZA

Wczesna ciepła wiosna, wilgotne lato i dość łagodne zimy sprawiają, że kleszczy w Polsce jest coraz więcej. Najczęstszą wykrywaną chorobą przenoszoną przez nie jest borelioza, za oceanem zwana chorobą z Lyme. Jest to choroba zakaźna wywoływana przez bakterie z rodzaju krętków- najczęsciej Borrelia garinii i Borrelia afzelii.

Większość nowych zachorowań wykrywana jest od początku maja do końca listopada. Groźne dla nas są zarówno dorosłe osobniki, jak i mikroskopijne nimfy kleszczy, które na początku mogą być prawie zupełnie niewidoczne. W Polsce endemicznymi rejonami występowania boreliozy są województwa: podlaskie, warmińsko-mazurskie i zachodnio-pomorskie, gdzie zachorowania są najczęstsze, aczkolwiek nowe przypadki wykrywa się na terenie całego kraju.

Znaleźliśmy na ciele kleszcza- co dalej? Nie każdy kleszcz jest chory i nie każdy przekaże nam chorobę. Przede wszystkim musimy pozbyć się kleszcza jak najszybciej, idealnie do 48 godzin. Nie należy go drażnić, drapać, przypalać, smarować tłuszczem, alkoholem, wykręcać ani naciskać. Najlepszym sposobem jest złapanie go u nasady szczypcami (dostępne w każdej aptece) i wyrwanie bez zbędnego kręcenia. Dzięki temu minimalizujemy szanse na zarażenie się. W przypadku niecałkowitego usunięcia kleszcza, kiedy zostanie jedynie część głowowa lub odnóże, należy jedynie dezynfekować to miejsce np. Octaniseptem a reszta odpadnie w końcu sama. W każdym przypadku kolejnym krokiem jest obserwacja miejsca ukąszenia. Jeśli doszło do zarażenia, wczesnym objawem choroby jest powstanie charakterystycznego rumienia z przejaśnieniem po środku,szerzącego się wokół miejsca ugryzienia (pojawia się w ok. 40% przypadków zarażenia). Innymi wczesnymi objawami mogą być niebolesny czerwono-niebieski guzek (chłoniak limfocytowy skóry) lub objawy grypopodobne. Z powyższymi lub innymi niepokojącymi nas objawami powinniśmy się niezwłocznie zgłosić do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej w celu ustalenia leczenia. Obserwację miejsca ukąszenia powinniśmy prowadzić do 30 dni, chociaż zwykle objawy pojawiają się po 7 dniach. Nierozpoznana lub niewyleczona borelioza może rozwinąć się od kliku tygodni do kilku miesięcy po zakażeniu w formie rozsianej. Jej objawy mogą obejmować zapalenie stawów, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie układu nerwowego w tym mózgu, przewlekłe zanikowe zapalenie skóry.Wyciągniętego ze skóry kleszcza można wysłać do diagnostyki laboratoryjnej lecz nawet pozytywny wynik na boreliozę u kleszcza nie oznacza, że choroba została przeniesiona na nas. Tylko pojawienie się objawów jest wskazaniem do podania antybiotyku. Można wykonać dwuetapowe badania serologiczne na obecność przeciwciał boreliozowych klasy IgM w surowicy, ale ich wykrycie bez objawów klinicznych nie jest wskazaniem do antybiotykoterapii. Samo ugryzienie przez kleszcza jest jedynie wskazaniem do obserwacji miejsca ukąszenia. Jedynym wskazaniem do jednorazowego podania profilaktyki poekspozycyjnej są mnogie ukłucia przez kleszcze w rejonie endemiczym.Można wykonać dwuetapowe badania serologiczne na obecność przeciwciał boreliozowych klasy IgM w surowicy, ale ich wykrycie bez objawów klinicznych nie jest wskazaniem do antybiotykoterapii. Samo ugryzienie przez kleszcza jest jedynie wskazaniem do obserwacji miejsca ukąszenia. Jedynym wskazaniem do jednorazowego podania profilaktyki poekspozycyjnej są mnogie ukłucia przez kleszcze w rejonie endemiczym.Można wykonać dwuetapowe badania serologiczne na obecność przeciwciał boreliozowych klasy IgM w surowicy, ale ich wykrycie bez objawów klinicznych nie jest wskazaniem do antybiotykoterapii. Samo ugryzienie przez kleszcza jest jedynie wskazaniem do obserwacji miejsca ukąszenia. Jedynym wskazaniem do jednorazowego podania profilaktyki poekspozycyjnej są mnogie ukłucia przez kleszcze w rejonie endemiczym.

Jak się chronić przed boreliozą? Nie istnieje szczepionka na boreliozę (a raczej już nie istnieje, za co możemy podziękować ruchom antyszczepionkowym). Udając się do lasu musimy pamiętać o prawidłowym ubiorze. Wskazane są długie rękawy, długie nogawki i wysokie skarpety i czapka z daszkiem. Ponadto powinno się używać repelentów zawierających DEET (NIE u ciężarnych i dzieci poniżej 3 roku życia) które należy rozpylić na ubranie i odsłoniętą skórę z pominięciem twarzy. Po powrocie do domu warto obejrzeć całą skórę. Kleszcze szczególnie upodobały sobie pachy, pachwiny, fałdy skórne. Należy też obejrzeć dokładnie małżowiny uszne.

 

Liczba zgłoszonych zachorowań rośnie z roku na rok i przekracza już 20 tysięcy przypadków rocznie. Przede wszystkim nie panikujmy. Pamiętajmy, że jest to choroba uleczalna, nie każdy kleszcz jest zarażony i nie każdy chory kleszcz zarazi nas. Poza tym, kleszcze mają w swoim repertuarze nie tylko boreliozę ale też dużo rzadziej spotykane i dużo bardziej niebezpieczne kleszczowe zapalenie mózgu, na które jednak szczęśliwie mamy skuteczną szczepionkę.

Lek. med. Piotr Szmurło

Lekarz przyjmuje w NZOZ Nowa - Iwiczna EDMED. Polecamy wizyty u Niego:).